Ik wil later kapitein worden

Papa en mama vertelde dat we op reis zouden gaan. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik ook nu weer van alles weten. ‘Waarom dan? Hoelang dan? En waarom hebben we geen tassen en koffers mee? Toen ik laatst bij oma ging logeren had ik een eigen koffertje mee, en dat was slechts voor twee nachtjes’ Mama vertelde dat alles goed zou komen en verzekerde mij en mijn broertje dat de spullen daar allemaal al zouden zijn. Ze aaide over onze bolletjes en keek ons liefdevol aan. ‘Als we straks op de boot zijn, dan gaan jullie maar lekker slapen. Zodra jullie dan wakker worden, dan zijn we er.’ Natuurlijk ga ik niet slapen. Als ik later  groot ben, wil ik kapitein worden. Ik wil dan een hele grote boot, waar ook een zwembad aan boord is en een speeltuin en een circus. Niet zo’n klein bootje als deze. Toch vond ik het razend interessant en ik hoopte dat ik misschien nog even het roer vast mocht houden, dat ik even mocht oefenen voor als ik later mijn eigen boot heb. Mama vertelde me dat ik maar beter niet te veel vragen kon stellen, en dat ik toch maar moest gaan slapen. Ik was ook wel moe en vond het toch ook best spannend op dat kleine bootje. Ik kan nog niet zwemmen en het water is zo dichtbij dat ik het bijna aan kan raken. ik zie aan mama dat ze het ook spannend vindt, want ze zegt bijna niets. Ook papa is stil. Mijn broertje slaapt al. Hij heeft niets met boten. Hij wil later voetballer worden. Ik hoop voor hem dat ze daar waar we naar toe gaan een bal hebben, want onze bal van thuis mocht niet mee. Huilend liet mijn broertje deze achter. Ik vond het zielig. Als ik later kapitein ben dan koop ik honderd voetballen voor mijn broertje en ik laat ook een voetbalveld bouwen op mijn boot, besloot ik. Ja dat doe ik. Mijn ogen werden zwaarder en ik droomde over mijn eigen boot en ik aan het stuur als kapitein. Ik rook de geur van de zee, de wind wapperde door mijn haren. Ik voelde het water…

REFILE - CORRECTING PICTURE ORIENTATIONATTENTION EDITORS - VISUAL COVERAGE OF SCENES OF DEATH OR INJURYA young migrant, who drowned in a failed attempt to sail to the Greek island of Kos, lies on the shore in the Turkish coastal town of Bodrum, Turkey, September 2, 2015. At least 11 migrants believed to be Syrians drowned as two boats sank after leaving southwest Turkey for the Greek island of Kos, Turkey's Dogan news agency reported on Wednesday. It said a boat carrying 16 Syrian migrants had sunk after leaving the Akyarlar area of the Bodrum peninsula, and seven people had died. Four people were rescued and the coastguard was continuing its search for five people still missing. Separately, a boat carrying six Syrians sank after leaving Akyarlar on the same route. Three children and one woman drowned and two people survived after reaching the shore in life jackets. REUTERS/Nilufer Demir/DHA ATTENTION EDITORS - NO SALES. NO ARCHIVES. FOR EDITORIAL USE ONLY. NOT FOR SALE FOR MARKETING OR ADVERTISING CAMPAIGNS. TEMPLATE OUT. THIS IMAGE HAS BEEN SUPPLIED BY A THIRD PARTY. IT IS DISTRIBUTED, EXACTLY AS RECEIVED BY REUTERS, AS A SERVICE TO CLIENTS. TURKEY OUT. NO COMMERCIAL OR EDITORIAL SALES IN TURKEY.

The killerbody’s @ Lowlands

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg

Ongezout Linda K

De titel doet hoogstwaarschijnlijk denken aan een workout. Hoe krijg je binnen tien weken een gezond en strak lijf? Of de diepere essentie: How to get the perfect body to fuck? Ik moet jullie teleurstellen. Het beruchte sixpackje zal in dit verhaal alleen in de vorm van halve liters gemanifesteerd worden. Ik heb namelijk een nogal rijkelijke fantasie. Of eigenlijk zou je in mijn geval kunnen zeggen dat ik er bijna een dagtaak aan heb. Het begint vaak met gedachtes, zomaar losse flodders aan hersenspinsels. Hilarische wanen, die op een gegeven moment samen smelten. Langzaam ontpopt zich ook de rode draad en niet veel later is het verhaal een feit. Ook het verhaal van The bodykillers is een feit. Het verhaal wat louter berust op waargebeurde hersenspinsels en hilarische wanen. En dit keer was ik niet alleen.

Elk jaar bezoeken mijn vriendinnen en ik, op zijn minst één festival per jaar. Een meiden weekend. Even de dagelijkse sleur en vaste patronen doorbreken. Een hapje, een drankje, een bandje. Samen zijn. Drie dagen. Afgelopen keer bleek wederom dat zo’n driedaags festival exact lang genoeg is voor een succesverhaal. Ofwel een ware mythe, die ik met enorm veel passie in stand houd. Ik ben van mening dat The killerbody’s dan vanzelf een podium krijgen. Een never ending story, waarin succes en roem de leidraad zullen zijn.

In de file richting het festivalterrein hoorde ik vanuit de bijrijderstoel: ‘Wat nou als we dit jaar gewoon de artiesteningang nemen?’ Iedereen was ogenblikkelijk enthousiast. Dit enthousiasme werd waarschijnlijk gevoed door Shirleys, denk ik achteraf. Of eigenlijk bevochtigde Shirleys meer het geheel. Shirleys stond sowieso aan het begin van ons succes. Zij heeft ons gevormd kun je wel zeggen. Zowel als groep, als ook op persoonlijk vlak. Shirleys is de LIDL-variant van het whiskey-cream drankje: Baileys. Onze pre-, after- ,and on the moment drink. Ons allessie, ons delirium.

Na deze eerste herenspinsel volgde al snel de bandformatie. Het was een uitgemaakte zaak: wij gaan Nederland veroveren. Wij gaan voor een podium op Lowlands! De uiteindelijke bandformatie waarmee we richting het festival reden bestond uit: Twee achtergrond danseressen a la Penny de Jager, een bassist, Een drummer en ik op de triangel. Vijf vrouwen, die op democratische en hysterische wijze, Lees een hoop door elkaar heen gekrijs een band formeren, dat lijkt ogenschijnlijk geen succesverhaal te worden. Ik heb namelijk totaal geen muzikale achtergrond, vandaar ook mijn keuze voor de triangel. Toch zag zelfs ik wel in dat er nog iets ontbrak aan deze formatie. Goed, het festivalterrein naderde. De uren verstreken en de drank vloeide rijkelijk. De eerste festival dag vloog voorbij. Nog één laatste afzakkertje en dan ging ook de waan liggen. De rust keerde weder.

De volgende morgen ontwaakte de waan en werd met hetzelfde enthousiasme hervat en bevochtigd. Het verhaal werd met de minuut concreter. Zo opperde ik aan het ontbijt, dat we toch echt een leider nodig hadden. Een band vormen, dat is een verhaal op zichzelf. Daadwerkelijke successen boeken, dat is een verhaal apart. Gelukkig waren we het hierover eens: we hebben een leider nodig. Eigenlijk zijn we het altijd wel eens met elkaar. Dat is het voordeel van al jaren goede vriendinnen zijn. We kennen elkaar door en door. Dit kan soms net even het verschil maken. Zeker als je door het enorme succes de realiteit uit het oog dreigt te verliezen. Je leest wel eens van die verhalen over bandjes die via advertenties bij elkaar gezocht zijn. Op den duur worden de ego’s te groot, wat resulteert in conflicten en de definitieve breuk is dan meestal onvermijdelijk. Bij ons zie ik dat niet zo snel gebeuren. Wij zijn een hechte vriendinnenclub. Wij kunnen lezen en schrijven met elkaar en hebben aan één woord genoeg. Ook gunnen we elkaar het allerbeste en is er van jaloezie nooit spraken. Bovendien hebben conflicten vaak te maken met de verdeling van geld, of ambities van bandleden die ineens solo willen gaan. Wij zijn in den beginnen allang door Shirleys naar het rijk der fabelen gewezen. Geld speelt dus geen rol kun je wel stellen. Ook heb ik zeker niet de ambitie of de illusie dat ik, als triangelsolist überhaupt kans maak om mij bij de grote der aarde te voegen. Dus dit soort issues spelen bij ons gewoonweg niet. Feit blijft wel dat het ontbreekt aan leiderschap en daadkracht. ‘We hebben een manager nodig’ riep ik alsof ik het ei van Columbus had ontdekt.  Alle vijf keken we gelijktijdig naar de fles Shirleys . The new manager is born. Shirleys is daadkrachtig en brengt sfeer met zich mee, precies wat we nodig hebben. We hieven het glas en het podium leek nog nooit zo dichtbij.

Al rijdend richting het festivalterrein ontstond ook de naam: The Killerbody’s. Dat bekt zo lekker. En als je dan toch fantaseert, dan graag zo ver mogelijk uit de buurt van de werkelijkheid. Ik heb altijd van huis uit mee gekregen dat alles mogelijk is. Wat is er nou mooier dan dat ik mezelf one of The Killerbody’s mag noemen. One of the killerbody’s, maar dan zonder die ellendige en vermoeiende fitness workout, die verschrikkelijke quinoa salades  die je neus uit komen en die vreselijke groene smooties, waarvan je zo ontzettend gaat stinken dat men überhaupt niet naast je wil lopen, ook al heb je nog zo’n body to fuck. One of the killerbody’s dus. Zonder the perfect body, maar met triangel. Het gaat tenslotte om het verhaal. De puntjes werden op de i gezet en het verhaal kreeg steeds meer body.

Onder leiding van Shirleys, die altijd een nuchtere kijk op dingen heeft, bedachten we dat wij als band meer personality nodig hadden. Fans moeten zich met ons kunnen identificeren. Wij willen uiteindelijk in groot posterformaat bij tieners op de slaapkamer hangen. Daarom ontstond het idee om elk bandlid een bijnaam te geven. Mag ik u speciale aandacht voor onze achtergronddanseressen:  Nobody met Bodyguard, Onze Bodylotion op de bass, Anybody op de drums and the one and only Body Bernal op de triangel.

Alweer de laatste dag van het festival. De zon schijnt en de waan is op zijn waanzinnigst. Shirleys spoort ons aan tot het schrijven van een lied. De sfeer zit er goed in en het schrijven blijkt niet het grootste probleem. De brug en het refrein, het zit er allemaal in. Een potentiële hit volgens Shirleys. Het zingen daarentegen levert meer problemen op. Blijkt dat we allen niet beschikken over een zuiver stemgeluid. Geen van allen hebben die fenomenale kopstem. Ik durf zelfs te beweren dat de kutstem hier meer op zijn plaats is. En ik kan jullie vertellen dat je met een triangel, een basgitaar en drums weinig kunt compenseren. Al moet ik wel bekennen dat onze Penny de Jagers een hoog entertainment waarde hebben. Alleen als je een podium op Lowlands ambieert zal dit niet genoeg zijn.

Daarom wil ik via deze weg jullie aandacht vragen:

The killerbody’s zijn goed op elkaar ingespeeld en voor ons fenomenale optreden op Lowlands zijn wij nog op zoek naar een vrouwelijke lead singer. Anybody??? Lijkt het je waanzinnig? Laat je dan horen. Geef The Killerbody’s een podium. Geef dit verhaal een realistische wending and the story will be continued..

Wanneer is een lesbienne ontmaagd?

Lin vs Jes

Lieve Jes,

Het is alweer een tijdje geleden dat je wat van mij gehoord hebt. Jij hebt het namelijk nogal druk. Zo zie je maar Jes, je begint zo langzamerhand voorspelbaar voor mij te worden. Jij bevindt je momenteel in de leukste fase van verliefdheid. Logischerwijs leef je dan samen met jouw grote liefde in jullie eigen coconnetje, waar de ontpopte vlinders de liefde zegevieren. Natuurlijk wil ik dit liefdesgeluk niet onderbreken met mijn onnozelheden. Maar zoals de titel al omschrijft: ik heb een zeer prangende vraag, die echt niet kan wachten.

Het is niet zozeer dat ik me afvraag wanneer je bij een lesbienne nou spreekt van ontmaagding. Sterker nog, ik heb het me nog nooit afgevraagd. Tot afgelopen 6 Juni. Op deze dag verscheen het artikel “Wanneer is een lesbienne ontmaagd?” door Margriet van Heesch in het NRC. Margriet van Heesch is cultuurwetenschapper aan de Universiteit van Amsterdam en gespecialiseerd in seksualiteit en gender en zij vraagt zich dus af of je niet beter van een seksueel debuut kan spreken als je het hebt over het eerste seksueel contact. Ze vraagt zich namelijk af of je als lesbienne zijnde je hele leven maagd blijft en hoe dat dan zit met homoseksuele jongens? De definitie van ontmaagding is namelijk het verbreken van de maagdenvlies. Seksueel contact hebben,waarbij de man binnen binnendringt met zijn penis bij een meisje of vrouw dat nog maagd is, zo omschrijft mijn prisma woordenboek.

God alle Jezus wat een prangende vraag he Jes? Je snapt hopelijk dat ik jouw liefdesgeluk hier even voor moet onderbreken. Als ik zo’n artikel lees dan is het eerste wat ik denk dat die Margriet van Heesch zelf eens goed genomen moeten worden. Door een man of een vrouw, het is mij om het even. Van dit soort artikels krijg ik altijd zo’n ontzettende jeuk en dan bedoel ik de geïrriteerde  varriant van jeuk en zeker niet de gruizige of geile varriant van het woord jeuk. Of denk je Jes, dat we deze benamingen ook in een ander hokje moeten stoppen? Wellicht kunnen we ons eigen woordenboek creëren? Sorry Jes, misschien vind je me grof en denk je er wel heel anders over? En waarschijnlijk bedoelt Margriet het ook hartstikke goed, maar ik voel me door dit soort artikels juist ontzettend weggezet. Ik vraag me af of het nodig is en wat het toevoegt? Ik vind het in ieder geval enorm gezeik en als je van het woord zeiken de definitie opzoekt, dan kom je uit op urineren. Niet bepaald wat ik bedoel en dat is nou het mooie van taal als je het mij vraagt. Taal is wat mij betreft universeel en op duizend en één manier te interpreteren, het is maar net hoe je het wil zien.

Bovendien denk ik bij een seksueel debuut aan het spelen in oranje. Net als bij de ontmaagding gaat het hier ook om scoren. Hoe meer, hoe beter. Helaas zijn de Nederlandse voetbaldames net uitgeschakeld, maar mijn droom om ooit te debuteren staat als een paal boven water. Wat aan dat debuut seksueel is? Met liefde fantaseer ik dat gedeelte, speciaal voor de hetero, die dat al duizend maal aan mij gevraagd heeft erbij. Uiteraard hebben alle dames na de wedstrijd een grote orgie onder de douche. En hoe je het noemt, dat kan mij geen reet schelen, het gebeurt toch niet.

Wat jij Jes? Hoe denk jij over ontmaagdinges?

Liefs,

Lin



Lieve Lin,

Wat leuk om weer eens van je te horen. Over voorspelbaar gesproken, ik voelde aan mijn water dat jouw schrijven aan mij vast over seks zou gaan. Maar je hebt gelijk Lin, ik ben druk. Met zwijmelen, relaxen op mijn roze wolk, de vlinders in mijn buik genoeg ruimte geven zodat ze lekker kunnen fladderen. Fladderen, ja, dat is het woord. Ik ben de laatste tijd vooral druk met fladderen.

Begrijp me niet verkeerd, voor jou maak ik graag tijd vrij, om je zo van al je vragen over het leven en ontmaagdingsdingen te ontdoen. En heel eerlijk gezegd kan ik best kort zijn over lesbienne-ontmaagdings-taferelen. Ik denk dat veel vrouwen gewoon in hun jongere jaren ontmaagd worden door een tampon. Dus je leven lang maagd.. wie zal het zeggen. Is het maagdenvlies ook niet gewoon een heel betrekkelijk ding? Wanneer weet je nou of je ontmaagd bent? Je bloed sowieso. Of het nou van je menstruatie is, je maagdenvlies die is doorgebroken, of door een vrouw met mooie, gelakte nagels?

Maar waar het echt om gaat Lin, met een knipoog naar de het beroemde hokjes denken, is de maagdelijke lesbienne status: GOLDEN. Is het niet extra aantrekkelijk voor een vrouw wanneer ze weet dat haar ‘prooi’ officieel nog ‘maagd’ is, althans, nog nooit met een jongen naar bed is geweest? Dat maakt haar puur, rein, en goud! Met die status upgrade je jezelf linea recta naar de gouden ring. Het valt mij op dat veel lesbiennes er ook trots op zijn, dat ze zich nooit hebben ‘gegeven’ aan een man om zo de ontmaagding te kunnen door strepen op haar bucketlist. Begrijpelijk!

In mijn ogen ‘hoort’ de ontmaagding er een beetje bij. Je bent net 16 en je vriendinnen doen het voor het eerst met hun pukkelige vriendje. Je kan toch niet achterblijven? Dat is een fase waarin ik vaak heb gedacht ‘ik wil ‘het’ ook doen, dan kan ik erover meepraten en dan ben ik er vanaf’. Ik denk dat ik niet de enige was! Toch hield iets me iedere keer tegen. Een mix van angst, het ontbreken van romantiek en het ‘this is the one’ gevoel. Ergens wilde ik me gewoon niet weggeven aan ‘zomaar’ iemand.

Of deze status je nou echt toegang geeft tot de gouden elite weet ik niet, maar wat eigenlijk het mooiste eraan is: Je bent trots op jezelf en je voelt je speciaal. Dus Lin, mijn advies aan jou is: Buig je niet te lang over de wetenschappelijke benadering van het feitelijke ontmaagden, maar denk in tinten als… GOUD!

Voor nu wens ik je een prachtige dag toe, met je ‘gouden’ vriendinnen in overvloed. Één in je linkerhand, één in je rechterhand en uiteindelijk één in je mond. En dan heb ik het over bier.

Liefs Jes

The killerbody’s

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg

Ongezout Linda K.

De titel doet hoogstwaarschijnlijk denken aan een workout. Hoe krijg je binnen tien weken een gezond en strak lijf? Of de diepere essentie: Hoe krijg je binnen tien weken the perfect body to fuck? Ik moet jullie teleurstellen. Niets van dit alles. Ik fantaseer wel eens, of eigenlijk is dit bij mij een continu proces. Het begint met gedachtes. Zomaar losse flodders aan hersenspinsels. Hilarische wanen, die na verloop van tijd samen smelten. Niet veel later is het verhaal een feit. Ook dit verhaal is een feit, berust op hersenspinsels en hilarische wanen. En dit keer was ik niet alleen.

Elk jaar bezoeken wij het driedaagse festival Paaspop. Een meiden weekend. Even de dagelijkse sleur en vaste patronen doorbreken. Een hapje, een drankje, een bandje. Samen zijn. Drie dagen blijkt lang genoeg om een begin, het midden en een eind te creëren. Een verhaal wat zo de geschiedenisboekjes in zou kunnen. De kunst van het herhalen geeft het verhaal bovendien geloofwaardigheid. Zo krijgen The killerbody’s vanzelf een podium..

‘Wat nou als we dit jaar gewoon de artiesteningang nemen?’ hoorde ik vanuit de bijrijdersstoel, eenmaal in de file naar het festivalterrein. Iedereen was direct enthousiast. Dit enthousiasme werd licht gevoed door Shirleys, denk ik achteraf. Of eigenlijk bevochtigde Shirleys meer het geheel. Shirleys stond sowieso aan het begin van ons succes. Zij heeft ons gevormd kun je wel zeggen. Zowel als groep, als ook op persoonlijk vlak. Shirleys is de LIDL-variant van het whiskey-cream drankje: Baileys. Onze pre-, after- ,and on the moment drink. Ons allessie, ons delirium. Na de eerste herenspinsel volgde al snel de bandformatie. Het was een uitgemaakte zaak: wij gaan Nederland veroveren! De uiteindelijke formatie waarmee we richting festival reden bestond uit: Twee achtergrond danseressen a la Penny de Jager, een bassist, Een drummer en ik op de triangel. Vijf vrouwen, die op democratische en hysterische wijze, Lees door elkaar heen gekrijs een band formeren. Dat lijkt op het eerste oog, geen succes verhaal te worden. Ik heb totaal geen muzikale achtergrond, vandaar ook mijn keuze voor de triangel. Toch zag ook ik in, dat er nog iets ontbrak aan deze formatie. Goed, het festivalterrein naderde. De uren verstreken en de drank vloeide rijkelijk. De eerste festivaldag was bijna ten einde. Nog één laatste afzakkertje en dan ging ook de waan liggen. De rust keerde weder.

De volgende morgen ontwaakte de waan en werd met hetzelfde enthousiasme hervat en gevoed, of liever gezegd: bevochtigd door Shirleys. Het verhaal werd met de minuut concreter. Zo opperde ik aan het ontbijt, dat we toch echt een leider nodig hadden: ‘Een band vormen, dat is een verhaal op zich zelf. Maar, vervolgens daadwerkelijke successen boeken, dat is een verhaal apart.’ Gelukkig waren we het eens. We zijn het eigenlijk altijd wel eens met elkaar. Dat is het voordeel van al jaren goede vriendinnen zijn. We kennen elkaar door en door. Dit kan soms net even het verschil maken. Zeker als je door het enorme succes de realiteit uit het oog dreigt te verliezen. Je leest wel eens van die verhalen over bandjes die via advertenties bij elkaar gezocht zijn. Op den duur worden de ego’s te groot, wat resulteert in conflicten en soms zelfs een niet meer te lijmen breuk. Bij ons zie ik dat niet zo snel gebeuren. Wij zijn hecht, wij kunnen lezen en schrijven met elkaar. Wij delen hetzelfde verhaal. Bovendien hebben die conflicten vaak te maken met de verdeling van geld, of ambities van bandleden die ineens solo willen. Wij weten alle vijf dat er met deze band geen geld valt te verdienen. Ook denk ik niet dat er veel succes valt te behalen als sololist op de triangel.  Dus dit soort issues spelen bij ons gewoonweg niet. Wel ontbrak het aan leiderschap en daadkracht. ‘We hebben een manager nodig’ riep ik alsof ik het ei van columbus had ontdekt.  Alle vijf keken we gelijktijdig naar de fles Shirleys . We schonken bij en hieven het glas: “Op Shirleys. The new manager has born.

al rijdend richting het festival ontstond ook de naam: The Killerbody’s. Dat bekt zo lekker. En als je dan toch fantaseert, dan graag zo ver mogelijk uit de buurt van de realiteit.  Bovendien heb ik altijd van huis uit mee gekregen dat alles mogelijk is. Zonder de workout van tien weken, mag ik mezelf one of The Killerbody’s noemen. Met triangel weliswaar, maar goed, ik zei al eerder dat dit verhaal zeker geen pornografische wending krijgt. De puntjes werden op de i gezet en het verhaal kreeg body, steeds meer houvast.

Onder leiding van Shirleys bedachten we dat wij als band meer personality nodig hadden. Fans moeten zich met ons kunnen identificeren. Zo ontstond het idee om elk bandlid een bijnaam te geven. Mag ik even voorstellen: Nobody, Bodyguard, Bodylotion, Bodypaint and the one and only: Body Bernal.

Alweer de laatste dag van het festival. In de auto schrijven we nog snel ons lied, het verhaal is rond. Inclusief brug en refrein. Voor de afslag artiesteningang merkt Bodylotion op dat we een lead singer missen.

Voor volgend jaar zijn wij dus op zoek naar een vrouwelijke lead singer. Anybody??? Lijkt het je waanzinnig?  Deel/like dan dit bericht op social media. Geef The Killerbody’s een podium, geeft dit verhaal een gezicht. And the story will be continued..

Ongezout Linda K.

Een doodgewone monoloog met mijn vader

Ongezout Linda K.

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg Ongezout Linda K.

Na zoveel jaren mis ik nog steeds de gesprekken. In gedachte pak ik het telefoonboek en zoek onder de ‘H’ van Hiernamaals. Er volgt een ellenlang telefoonnummer. Na aarzelen besluit ik te bellen. Na enige tijd werd er opgenomen “Al onze medewerkers zijn in gesprek”. Vervolgens werd ik in de wacht gezet en klonk er een muziekje die mij verbazingwekkend veel deed denken aan het televisieprogramma weekend miljonairs. Vijf minuten later klonk er een berustende, zware stem die  vroeg naar de exacte datum en tijdstip van het overlijden van mijn vader. Het zweet brak mij uit en de paniek sloeg toe. Thuis voor de tv weet ik altijd alle antwoorden, maar nu. Ik wist niets meer. Ik vroeg de stem of ik een hulplijn mocht gebruiken. Ik dacht aan de fifty-fifty, de exacte datum wist ik tenslotte wel. De stem maakte mij ervan bewust dat ik ook…

View original post 266 woorden meer

Meisjes van dertig..

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg

Ongezout Linda K.

Onlangs ben ik dertig geworden en dit viel mij nogal zwaar. De druk die ik voelde opgelegd door de maatschappij, om het één en ander nu toch wel voor elkaar te hebben, voelde gigantisch. Men verwacht dat je een goede baan, een huis, een partner en wat al nog niet meer hebt op deze leeftijd. Aanrotzooien is ineens geen optie meer. Ik kan deze druk prima aan. De meeste van bovenstaande zaken heb ik op orde en zelfs mijn kamer is netjes. Maar alle Jezus, wat klinkt dertig oud. Het klinkt zo oud, dat het pijn doet. Helaas werd door mijn omgeving geen rekening gehouden met het feit dat ik psychisch moest wennen aan de leeftijd die ik nog maar moeilijk uit kan spreken. In plaats daarvan wordt het er even lekker ingewreven. T-mobile had al een week van tevoren al een digitaal verjaardagskaartje gestuurd met de de cijfers 30 in een gigantisch lettertype. Dat doet pijn, en dan hoor je mij er niet eens over dat dit kaartje enig in zijn soort was. eigenlijk bedoel ik de enige. Wat ook pijn deed was de oproep voor een uitstrijkje rond mijn verjaardag. Continu word ik geconfronteerd met de leeftijd die ik zo moeilijk uit kan spreken. Op straat word ik aangesproken met ‘mevrouw’. Op de radio galmt “Je wordt ouder, geef het maar toe. Je wilt er alles aan doen, maar je weet niet hoe” uit de speakers. Zo confronterend. Alsof dat allemaal nog niet erg genoeg was, trad het lichamelijke verval ook behoorlijk in. Zo schoot het in mijn rug en liep ik als een bejaarde vrouw. Nu werd ik zelfs aangesproken met ‘u’. Slik!

Na verschillende adviezen besloot ik onder begeleiding te gaan sporten om mijn spier korset te trainen in de hoop verdere lichamelijk verval tegen te gaan. Eenmaal aangekomen in het gezondheidscentrum viel het mij direct op dat de één nog kreupeler binnenkwam dan de ander. Ook was de gemiddelde leeftijd hoog. De generatie kinderen waarvan de ouders de oorlog nog hadden meegemaakt was aanzienlijk in de meerderheid. Weet je niet over welke leeftijdscategorie ik het heb? Je kunt ze herkennen aan de Ecco-schoenen. Ik proefde bij deze Ecco-generatie een bepaalde verontwaardiging. ik merkte dat ik met een bepaalde vijandigheid bekeken werd. Alsof ik niet kreupel, niet oud en niet zwaarlijvig genoeg was. Grappig om tot de ontdekking te komen dat het hokjesdenken op deze manier een positieve uitwerking had voor mij. Zo pas ik voor het eerst in mijn leven in het “hokje” slank. Weliswaar was dit mijn persoonlijke interpretatie van de denkwijze van de ecco-generatie, maar dit werd voor mij onmiddellijk bevestigd. Ik voelde namelijk de punt van een Ecco-schoen, met een behoorlijke vaart tegen mijn kont aan zwiepen. Was dit haar manier om mij te  vragen van de fiets in het gezondheidscentrum af te gaan, aangezien het haar beurt was. Ja dat was haar manier om mij, slanke, jonge, mooie en in de bloei van haar leven, vrouw erop te attenderen dat het haar beurt was om te fietsen. In eens begreep ik het. lichamelijk verval, op welke leeftijd dan ook, heeft zo zijn redenen. Zeer waarschijnlijk heeft urineverlies, wat veel voorkomt bij de Ecco-dames, als achterliggende reden: het af bakenen van hun territorium, net als bij honden. Zodat ik als dertiger weet dat het nog niet mijn beurt is om te fietsen.

Tijdens de periode dat ik sportte bij het gezondheidscentrum ben ik verder lichamelijk verval tegengegaan met een rechte rug, zelfverzekerder dan ooit, en een nieuw levensmotto: Meisjes van dertig, niets is zo prettig!

Ongezout Linda K.

Meisjes van vijftig, niets is zo spijtig

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg

Ongezout Linda K.

Help mijn moeder wordt vijftig en ze wil er niet aan geloven. ze vindt het verschrikkelijk, maar dan ook echt verschrikkelijk. Ze houdt tot op de dag van vandaag vol dat ze geen vijftig wordt, maar negenenveertig. Is zij in de kroeg, dan gaan er nog eens tien jaar vanaf. Haar identiteitskaart zit dan ook niet in haar portemonnee, maar in haar kluis. Naast haar andere geheimen en intriges. Toch kwam die bewuste dag..

Je hebt er als een berg tegenop gezien. Er was geen ontkomen meer aan. Jij wilde geen slingers aan de wand, geen diner, geen restaurant, geen cadeaus, geen handen schudden en zelfs geen advertentie in de ochtendkrant. Hazes liep met deze insteek Magere Hein tegen het lijf, kort na zijn ontmoeting met Abraham. Dat kan niet de bedoeling zijn, daarom besloot ik groots uit te pakken. Er moest een feest komen. Ondanks jouw multifocale glazen zul jij Sarah diep in de ogen kijken. Heel diep en dat moeten we vieren. Natuurlijk kom jij die bewuste dag liever een knappe, goedgeklede, rijke Abraham tegen. Maar lieve mam, enig idee waar hij de mosterd haalt? En is het sowieso op vijftig jarige leeftijd niet een beetje mosterd na de maaltijd?

Toen jij niets vermoedend binnen kwam op je eigen surpriseparty heb jij een kwartier lang in de deuropening gestaan. De verbazing was goed van je gezicht af te lezen, gezien je open mond vol implantaten. Je kon de emotionele incontinentie nauwelijks verbergen. Jij kreeg het feest wat je niet wilde. Je zag, je kwam en je overwon. Je schoof je rollator op zij en dronk en danste tot in de kleine uurtjes.

”Als je vandaag niet ouder bent dan gisteren, dan ben je hartstikke dood” -toon Hermans-

Ongezout Linda k.

Ja ik wil..

Blog Linda Jess 300_3

Jes vs. Lin

Lieve Lin,

Het is een tijdje geleden dat je wat van me hebt gehoord, ik had het namelijk nogal druk. Met wachten. Wat kan nou zo belangrijk zijn om op te wachten, dat ik in de tussentijd zelfs jou niet even kon schrijven hoor ik je al denken. Nou Lin, dat zal ik je vertellen.

Om maar met de deur in huis te vallen: Ik ben verliefd Lin. En niet zo’n beetje ook! En als je verliefd bent, wil je dat logischerwijs bestempelen met een relatie. En daar is het euvel.  Want wanneer heb je nou een relatie? Zij en ik denken daar heel anders over namelijk.

Ik vind dat je een relatie hebt, vanaf het moment dat je geliefde je om verkering vraagt. Het liefst op een originele, romantische manier natuurlijk, maar dit is niet verplicht. In mijn ogen is het een officiële manier om aan te geven dat je je leven wilt delen met diegene op wie je verliefd bent. Vanaf die datum begin je dan de dagen, weken, maanden en hopelijk jaren te tellen dat je bij elkaar bent. Dat is de datum waaraan je je vasthoudt om jubilea te vieren en wanneer mensen vragen hoelang zij en ik samen zijn. Logisch toch Lin?

Zij vindt dat je een relatie hebt vanaf het moment dat je met elkaar zoent en elkaar leuk vindt. Verkering vragen hoeft niet vindt ze, want dat is ook een beetje kinderachtig zei ze met een knipoog. Dat deden ze op de basisschool ook altijd! In al haar vorige relaties heeft zij nog NOOIT (!!!) verkering gevraagd aan haar ex-geliefdes. ‘Het was gewoon zo..’.

Dat snap ik niet hoor Lin… De beginfase is de ontdekkingsfase waarin je op onderzoek uitgaat wat je nou héél leuk, en minder leuk vindt aan de persoon met wie je date, zoent en sekst. Vanaf dan kan het verschillende kanten op gaan: 1. Je wordt scharrels van elkaar. Je deelt alleen het bed samen, en verder niks. 2. Je vindt haar leuk, en zij jou. Je hebt wel wat twijfels dus de datingsfase wordt verlengd. 3. Je bent stapelverliefd en wilt méér, méér en méér.

Ok, zij en ik kwamen vrij snel in categorie 3. Op een dag zei zij me: ‘je bent nu gewoon m’n vriendinnetje hoor’. Op dat moment verstijfde ik. Ik was in shock! 1. Hoezo ‘gewoon’? Ik dacht altijd dat ze een trouwe fan was van mijn blogs. En zoals je weet geef ik daar toch vaak wat gouden tips weg, op welke manier ik het daten, een relatie, trouwen en kindjes voor me zie. Ik word heel warm van binnen als zij met haar sterke handen mijn tassen draagt, wanneer ik stralend aan haar arm kan paraderen, niet wetende waar ze mij mee naartoe neemt, en vervolgens natuurlijk een skinny bitch voor me besteld. Aan haar toewijding als fan van mij begon ik nu toch wel te twijfelen. 2. Als we nou ‘gewoon’ ineens verkering hebben, dan is het hele ‘ja, ik wil-momentje weg! Dat vind ik één van de meest romantische dingen aan het begin van je relatie! Jij niet?

Hoe dan ook, ik kon natuurlijk niet anders dan haar tegenspreken op dat moment. En daarna wachten. Lang. Toen ik spreekwoordelijk gesproken nog maar 1 onsje woog kwam daar, als totale verrassing, een hele mooie, romantische avond die ik afsloot met ‘Ja, ik wil..’. Ik voelde me een waar PrinsJesje.

Hoe zit het met jou Lin? Heb jij je vriendinnetje om verkering gevraagd, zoals het hoort?

Liefs Jes



Lieve prinsJes op de erwt,

Wat een vreugdevol nieuws op deze eerste rokjesdag van het jaar,  super leuk voor jullie! Ik kan niet wachten om onderuitgezakt , onder het genot van een Wodka-tje te aanschouwen, hoe zij jouw stoel aanschuift, jouw tassen draagt en drankjes voor je besteld. Zolang als ik jou ken, heb ik gedacht: ‘wacht maar’. Wacht maar, op die ene dag. Die magische dag, dat ook jij tot over je oren verliefd wordt. Dan zul jij eindelijk ervaren dat ‘gewoon’ zooooo ontzettend bijzonder kan zijn. Halleluja, het heeft even geduurd, maar hij is er. Die bewuste dag..

Er was eens een bloedmooi meisje uit Tilburg, die ongetwijfeld door twintig matrassen en de twintig veren bedden heen een erwt gevoeld zou hebben, omdat haar huid zo teer is. Zo teer als die van een heuse prinses. Soms denk ik, lieve Jes, dat jij iets te veel in sprookjes hebt geloofd. Magie en fantasie zijn jou namelijk niet geheel onbekend.  In mijn wereld bestaat Sinterklaas niet. Is de Kerstman een familielid en de Paashaas reeds overleden. Ook de prins is van het witte paard gelazerd en vervangen door een prinses, in ons geval dan.

Dus nee ik vind het niet bepaald logisch, dat je officieel om verkering  gevraagd wil worden. Ben überhaupt  verbaast dat je het mij vraagt? Weet je nog onze eerste blog? Jouw bevindingen over mij? Wacht, ik zal je helpen: ‘als je op vrouwen valt zoals ik.. dan weet ik misschien waar de schoen wringt. Aan de hand van jouw geschreven blogs krijg ik sterk de indruk dat jij praktisch bent ingesteld. En visueel. Recht op je doel af. Zo mis je hier en daar misschien wat tact? En nuance?’ Weet je nog Jes???  Je snapt nu waarschijnlijk wel, dat ik me meer kan vinden in de manier van denken van jouw lief.  Ik vind het namelijk ontzettend liefdevol wanneer zij zegt : ‘je bent nu gewoon m’n vriendinnetje hoor’. Zeker als zij daarbij ook nog eens benoemd dat zij vindt dat je een relatie hebt vanaf het moment dat je met elkaar zoent en elkaar leuk vindt.  In mijn ogen betekent dat dus, dat zij jou wel heel bijzonder en speciaal vindt en dit dus alleen maar voelt bij potentiële. Klinkt erg exclusief. Dat zou jou moeten aanspreken lijkt me?

Helaas denken vrouwen zoals jij en mijn lief anders. Jullie hebben een hele andere beleving en het is niet snel goed. Doe je nog zo je best, heb je het weer niet benoemd. Waarom moet altijd alles perse benoemd worden Jes, waarom?

‘wil je verkering met mij? Ja/nee? S.V.P. doorkrassen wat NIET van toepassing is. p.s.  Zullen we na schooltijd tongen in het fietsenhok?’

Ik ben het roerend eens met jouw lief. Het is kinderachtig en doet inderdaad terug denken aan de basisschool. Ik heb hoogoplopende trauma’s van dit soort briefjes. Het is mij iets te vaak overkomen dat zo’n soort briefje, van mijn hand, werd onderschept door de meester. Die het vervolgens nodig vond om deze poëtische teksten hardop voor te dragen in de klas. Sindsdien ben ik van mening dat romantiek vooral een kunst is. De kunst  van het weglaten. Vrouwen zoals jij en mijn lief, snappen dat gewoon niet zo goed. Daarom moeten vrouwen zoals ik en jouw lief, hard werken. Uit ervaring weet ik dat. Ik ben namelijk al wat jubilea verder. De ontmoetingsdatum,  de datum dat ik haar, inderdaad zoals het volgens jou hoort Jes, officieel verkering heb gevraagd. Ook gaan we binnenkort samenwonen , dus er komt weer een datum aan. And so on, and so on, vrees ik.

Wij willen jullie vrouwen graag tevreden houden. Wij zullen daarom ook een aparte niet te verwarren met dubbele agenda aanschaffen. Het valt namelijk niet meer bij te houden. wij zullen ook over moeten werken, om al deze romantische jubilea te kunnen bekostigen. Vrouwen zoals wij moeten ook kunnen ontspannen, anders houden wij dit gewoonweg niet vol. Daarom stel ik voor om op korte termijn met z’n vieren een drankje te doen, just for the fun. Wel op één voorwaarde: De datum wordt na deze dubbel date door jou en mijn lief zo snel mogelijk weer vergeten.

Vrouwen zoals wij, blijven niet aan de gang!

Liefs,

Lin

Mama J vs. Mama L

Blog Linda Jess 300_3

Jes vs. Lin

Lieve Lin,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik je schreef. Sorry, ik had het druk. Met dingen. Ik zag namelijk de eerste zakken pepernoten weer in de winkels liggen, en hoorde in gedachten Sint Nicolaas weer op de deuren bonzen om daar vervolgens zakken vol cadeautjes achter te laten bij opgewonden kleine kindjes.

Die gedachten werd verstoord door luid gebons en gerammel. Mijn eierstokken!! Shit Lin, ik vind het moeilijk om te erkennen, maar volgend jaar haal ik de big thirty. Zonder kids. Die doet pijn. Toen ik klein was droomde ik ervan; Samen met mijn prins op een boerderij vol dieren en rond rennende kinderen. Volgens mij tienerplanning had ik op mijn dertigste al ruim klaar moeten zijn met broeien. Nu, 20 jaar later, is alles toch een beetje anders gelopen…

Voor mijn gevoel ben ik een geboren moeder. Ok, ik weet wat je denkt. Ja, ik hou van wodka en zo nu en dan een sigaret. Maar eerlijk waar, ik zou het allemaal zo opgeven voor een mooie, gezonde baby die helemaal van mij is! De zwangerschap op zich lijkt mij al een prachtige ervaring. Zo’n klein wezentje die groeit in je buik. Ook al weet ik dat ik vast niet prachtig naar voren zal dragen, maar in de breedte, ik weet nu al wat voor kleding daarbij hoort. Ik zou echt een hippe mama in spe zijn. Wel heel dik denk ik, omdat mijn vrouw alles voor mij moet halen waar ik zin in heb, op welk moment dan ook.

En dan de bevalling. Tsja. Dat vind ik wel een beetje eng. Want als het er eenmaal in zit, dan moet het er ook echt uit. There is no way back. Er waren zoveel mama’s voor mij die het ook allemaal hebben geflikt, dus ik moet dat ook kunnen, daar ben ik van overtuigd.

En daar is ze dan (als het maar gezond is natuurlijk, maar in mijn hoofd is het een meisje). Mijn baby. Onze baby. Een nieuw leven. Ik weet al wat ik haar wil leren, wil bieden en mee wil geven om te overleven in deze gekke, prachtige, zware en soms bizarre wereld. Maar vooral, boven alles, wil ik haar alle liefde geven die ik in me heb, en zoveel meer.

Wanneer zou ze komen Lin?

Liefs Jes



Lieve Jes,

Wauw, wat oprecht! Wat zoet. De ideale bitch has a heart. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik zou bijna zeggen: laten we baby’s maken, NU! Maar..

Ondanks dat ik de dertig al gepasseerd ben, tikt mijn biologische klok nog niet zo hard. Mijn eierstokken fungeren als een soort stok achter de deur. Of een stok om mee te slaan. Maar net hoe het uit komt. Natuurlijk heb ik erover nagedacht: de ene keer denk ik JA en de andere keer denk ik NEEEEN!!! Je zit er wel een heel leven lang aan vast. Wat als het ouderschap niet bevalt? Het is niet zo dat je het kind binnen veertien dagen, met het bonnetje uiteraard, terug kunt brengen naar de spermabank. Of dat het kind onder de levenslange garantie valt. Dat je het bij uiterlijke kenmerken als: bril, beugel en acne en gedrag wat passend is bij een puber, kunt inwisselen voor een nieuw exemplaar.

Ik hoor je bijna zuchten, en denken: ‘wat ongevoelig en zo niet romantisch’. Daarom zal ik eerlijk tegen je zijn. Stiekem vind die verantwoordelijkheid gewoon ontzettend eng. Kinderen zijn kwetsbaar, zeker als ze nog zo klein zijn. Je krijgt als ouders zijnde maar één kans. Het is niet zoals met je telefoon. Die kan je best een paar keer laten vallen. Een beschermhoesje voorkomt meestal al de ergste schade. Zit er na de tiende val toch onverhoopt een barst in je scherm, zelfs dan kun je deze vaak nog laten fixen. Een kwestie van opsturen en na enkele weken krijg je hem zo goed als nieuw weer terug. En na twee jaar verloopt je abonnement en kun je sowieso een nieuwe uitkiezen. Helaas met kinderen gaat dat anders. Zeker in den beginnen, dan zit het fontanelletje nog niet helemaal dicht. Wat een verantwoording. Geen nacht meer zonder zorgen. Bovendien geen dag meer zonder gebrul, zonder gejank, gekots, groene poep, zure lucht. Kortom geen leven meer..

Natuurlijk zeg jij nu: `Maar je krijgt er ook zoveel moois voor terug’. Ik weet het Jes, ik weet het. Het zoontje van mijn beste vriendinnetje is inmiddels mijn grootste vriend. Zo ontzettend trots was ik, toen hij zijn eerste woordje zei. Door mij geleerd nota benen. Papa en mama waren iets minder blij toen ze hun zoon, hun eigen vlees en bloed: YOLO!! hoorden zeggen. Dat de woordjes: papa en mama nog even op zich hebben laten wachten is mij nog steeds niet vergeven. Wat Ik eigenlijk bedoel te zeggen: Ik kan me heel goed voorstellen dat een kind krijgen het mooiste is wat je kan overkomen. Een eigen kind, eigen vlees en bloed. Dat brengt me meteen bij het volgende dilemma.

Jij schrijft dat jij het wil dragen. Dus ons kindje in jouw buik. Prima, aangezien de bevalling mij de grootste zorgen baren. Is het egoïstisch als ik wel zou willen dat mijn eicel erbij betrokken wordt? Ja natuurlijk is dat egocentrisch. En ik weet ook wel dat jij de knapste bent van ons twee, en dat niemand er bij gebaat is als ons kind gepest wordt, omdat het later net als ik, het ritme gevoel blijkt te hebben van een dronken tuinkabouter met epilepsie. Maar wat als ik het niet voel Jes? Wat dan? Want eerlijk is eerlijk, er zit dan niets van mij bij. Anderzijds denk ik: Het moet wel heel gek lopen, als ik niet meteen vanaf de eerste minuut van ons kindje zou houden. Want hoe wonderlijk zou het zijn? een klein prinsesje met een beetje Indonesisch bloed. Net zo mooi als haar moeder. Toch is er nog meer wat mij zorgen baart..

Noemen we ons zelf dan net zoals Tina en Beth dat in The L word deden: mama T en mama B, in ons geval dus mama J en mama L? Wetende dat relaties, zeker in het lesbische circuit nog weleens op de klippen lopen. Ik zeg niet dat ons dit gebeurd, maar wat als het gebeurd? En wat als er nieuwe partners komen and so on… Wat dan? Krijgen we dan een netwerk om onze lieve spruit heen van mama A tot Z en alles wat daar tussen zit? Bovendien staat het lesbische circuit erom bekend als milieuvriendelijk. Het hergebruiken van vrouwen die ooit in het “bezit” waren van andere vrouwen binnen de kennissenkring is bijna gebruikelijk. Dus het zou zomaar zo kunnen zijn, dat die ene mevrouw bij de geboorte van ons kind benoemd wordt tot peettante en twee jaar later promoveert tot mama H. Bovendien valt het mij op dat lesbische koppels vaak de neiging hebben om na verloop van tijd op elkaar te gaan lijken. Dat lijkt me zo verwarrend voor het kind. Hoe moet dat met oudergesprekken op school? Zit er dan een wiskundelokaal vol met allemaal hetzelfde uitziende mama’s van A tot en met Z? En hebben mama B in het kwadraat, en de wortel van moeder Q, zich ook stiekem getracht te vermenigvuldigen in de pauze? en verwachten we nu binnenkort een broertje?

Natuurlijk loop ik op de zaken vooruit en is bovenstaande situatie niet realistisch. Verre van, maar Jes laten we in vredesnaam eerst een wodka-tje Spa Rood drinken, dan hebben we het er nog even over. Met ijs graag 😉

Liefs,

Lin

Op elk potje past..

cropped-cropped-linda-k-hr.jpg

Ongezout Linda K.

“Het heeft alles met zelfvertrouwen te maken.” Of liever gezegd het ontbreken hiervan. Ik vond het maar onzin: Ik heb zelfkennis, ben leuk, lief, knap, grappig, intelligent, sexy en bovendien hartstikke bescheiden. Hoezo ontbreekt het aan zelfvertrouwen? Toch had ze gelijk……

van nature ben ik introvert en verlegen. In mijn veilige wereldje valt dit nauwelijks op. Ik ben namelijk een held in compenseren. Dit doe ik met veel humor en ik ben ook zeker niet op mijn mondje gevallen. Buiten mijn vertrouwde wereldje is het anders. Zo vind ik het moeilijk om nieuwe contacten te maken. Ik weet dat ik het niet van mijn eerste-, tweede- en zelfs niet van mijn derde indruk moet hebben. Mijn vierde indruk daarentegen is meestal verpletterend. Helaas volgt de vierde ontmoeting niet altijd.

De laatste tijd merk ik dat ik de behoefte heb om me wat meer tussen mijn eigen soort te begeven. Die behoefte voelt een beetje tegenstrijdig, aangezien ik een leuk leven, met veel lieve vrienden heb. Sinds ik niet meer voetbal is mijn lesbisch netwerk uitgestorven. Alle lesbiennes die ik ken zijn exen, de nieuwe vriendinnen van die exen, of daar weer de exen van. Niet de meest geschikte basis voor ‘nieuwe’ vriendschappen. Daarom ben ik vastberaden om nieuwe lesbische vrienden te maken. Het lijkt me heerlijk om mensen om me heen te hebben die het snappen, die net zo zijn als ik. Niet meer in de minderheid, niet de uitzondering zijn. Geen vragen over schuren, scharen en of ik nooit wat mis tijdens de seks. Dat hele fenomeen ‘scharen’ was mij ontgaan, daarom heb ik na de zoveelste opmerking de hulplijn Google maar eens ingeschakeld. Wat een slechte porno is dat zeg, typisch een hetero dingetje als je het mij vraagt. Laat mij gewoon weer even gewoon zijn. In een wereldje waar een schaar een ding is waar je dingen mee doormidden knipt en schuren ruimtes zijn waar je gereedschap….. Uhhmmm misschien toch geen goed voorbeeld voor de visualiserende hetero. Schuren dus ruimtes zijn waar je de fietsen stalt.

Ik heb dus een doel, een missie en ben gefocust. Vastberaden om lesbische vrienden te maken. Van mijn tekortkomingen ga ik mijn kracht maken. Verlegen is het nieuwe schattig en dus sexy. Daarom ga ik mijn gebreken omarmen. Het liefst met duizend armen, vrouwen armen wel te verstaan. Het concrete plan met strikte regels lieten niet lang op zich wachten:

                   Linda K. zoekt: (l)potgenoten

  • Bezoek zoveel mogelijk gay-aangelegenheden, desnoods alleen.
  • Spreek met (l)potgenoten af via internet.
  • Je bent ten alle tijden zelf verantwoordelijk voor een leuke tijd.
  • Zoenen met potentiële lesbische vrienden is ten strengste verboden.
  • Maak gebruik van de drie D’s: Durven, doen en daadkracht.

Roze maandag in Tilburg werd mijn ontmaagding wat betreft mijn zoektocht naar de duizend, veelal getatoeëerde, vrouwen armen. Om deze metafoor ook voor de heterolezer visueel te maken: mijn ontscharing. In de brandende zon liep ik door de stad, waar ik werd aangesproken door een bloed mooie vrouw. Of ik al ingesmeerd was vroeg ze me. Mijn gedachtes waren bij de drie D’s, hoewel ik afgeleid werd door haar dubbel D. Natuurlijk had ik me thuis al ingesmeerd, maar de D van doen was al snel uitgesproken. Met zachte en tedere hand smeerde ze mij in met factor dertig. Bruin worden kon ik nu wel vergeten, maar wat voelde het fijn. Ik bedankte haar en wenste haar een prettig dag. Wat een goed begin, mijn zelfvertrouwen had een boost gekregen. Daarom durfde ik er wel een schepje bovenop te doen met de D van daadkracht in mijn achterhoofd. Terwijl Ik verder liep keek ik nog even achterom met de bedoeling haar een knipoog te geven. Tot mijn grote verbazing was ze alweer een ander meisje aan het insmeren en zag ik de letters KWF op haar rug staan.

Mijn zoektocht gaat moeizaam, maar nog steeds ben ik vastberaden.

Ongezout Linda K.